Toen ik mijn eerste meditatiecursus volgde gebeurde het: ik was helemaal alleen met mijn gedachten. Ik kon geen kant op, gevangen werd ik door de gedachte dat ik dit niet vol ging houden. En als snel tuimelde ik in de golf van negatieve gedachten die uiteindelijk stopte bij die ene, die ik nooit wil denken: ik ben niet goed genoeg. Daar was wederom het bewijs dat mijn superego nodig had om mij in haar greep te houden. Ik voelde paniek, eenzaamheid, somberheid, ik was helemaal alleen. Hetzelfde gevoel had ik als puber, toen ik overal over fantaseerde, van grote reizen tot enge monsters die mijn zolderkamertje op zouden komen stormen. Ik wist me wederom geen raad met mezelf. Alleen met mijn gedachten, vreselijk!

Zelfonderzoek doen

Wanneer je op zelfonderzoek gaat en de gedachten leert bekijken, onderzoeken en vooral accepteren, krijg je door wat voor spelletjes je superego met je speelt. Het gebruikt jouw intelligentie en energie om je klein te houden en niet jouw leven te leiden. Dat komt ergens vandaan, natuurlijk, en soms hoef je daar niet helemaal naar toe. Wanneer je in het nu tijdens zelfonderzoek, liefdevol en aanwezig naar jezelf leert kijken, groeit je bewustzijn en kun je afstand nemen van de gedachten die je niet helpen. En dan gaan ze voorbij, net als de wolken die je in de lucht ziet drijven. En dan hoef je niet meer zoveel te doen. Je hoeft jezelf niet te forceren niet meer te denken (mij is het nog nooit gelukt om niet te denken), negatieve gedachten om te keren, of jezelf op te leggen dat je dit niet meer mag denken. Je hoeft alleen maar te leren kijken, en je lichaam is hiervoor een belangrijk instrument. Dan ben je samen met jezelf en niet meer alleen met jezelf.

Welke gedachten probeer jij uit de weg te gaan omdat ze te pijnlijk zijn? Wat doe jij als afleiding, om er niet mee geconfronteerd te worden? En kun je dat accepteren? Ik hoor het graag!

Silvia van der Cammen, persoonlijk leiderschapscoach