Ik logeer in het huis van een goede vriendin, zij heeft een tuin en een kat en ik mag van beide genieten deze week. Ze heeft ook een grote verzameling leesvoer en ik gun mezelf een uurtje in de tuin met een Volkskrant magazine van deze zomer. En daar lees ik het interview met Ellen Laan. Ik heb nog nooit van haar gehoord terwijl ze heel belangrijk werk doet voor vrouwen. Ze maakt indruk, door haar openheid, kwetsbaarheid (ze is ziek en op het moment van het interview sterft haar vader) en ze inspireert me hiermee. Op het laatst vertelt ze dat haar behoefte om gezien te worden haar ook veel heeft gebracht. Ze heeft deze behoefte nog steeds, bang om niet goed genoeg te zijn. Er gaan gevoelens van ontroering door me heen. Ik zou haar willen vertellen hoe fijn het is dat ze dit gewoon uit en deelt. Omdat er veel mensen zijn die zich schamen voor deze behoefte. Ik zou haar ook willen zeggen hoe fijn het is dat ze twee kanten ervan ziet, de worstelende kant die veel pijn heeft gekost, en ook de dankbaarheid dat ze, misschien wel daardoor, veel heeft betekend voor anderen. Ik zou dit tegen iedereen willen zeggen: op het moment dat je accepteert waar je kwetsbaarheden en onzekerheden liggen, vecht je niet meer en kun je het aankijken en ermee leren omgaan. Het gaat er niet om jezelf te verbieden dat je bang bent, onzeker bent, jezelf niet goed genoeg vindt. Daarmee ontken je een deel van je dat gezien wil worden. En op het moment dat jij het ontkent, zullen anderen dat ook doen. En op het moment dat jij jezelf ziet, doet het er niet meer zoveel toe hoe anderen je zien.

Goed genoeg zijn

Natuurlijk gaat dit ook over mij. Ook ik ben bang om niet goed genoeg te zijn. En om er niet toe te doen. En dat accepteren heeft me zoveel opgeleverd. Ik ben nog steeds bang en onzeker en mijn omgeving omarmt het omdat ik nu niet meer die stoere supervrouw hoef te spelen maar (het) gewoon kan zijn. En wanneer iemand die zoveel betekent en succesvol is als Ellen Laan dit deelt, voel ik alleen maar een ‘ja’ tegen kwetsbaarheid en openheid. Laat dat ‘normaal’ worden in onze maatschappij, dan hoeven we ons er niet meer tegen te verzetten.

Be Grace: genuinly recognise, accept, commit and evolve.

Silvia van der Cammen, persoonlijke coach