Vannacht lag ik twee uur wakker en dacht ik na. Ik dacht na over de dingen die ik niet af had gekregen gisteren en wie ik zou teleurstellen en ik dacht na over de komende dagen en hoeveel er in mijn agenda stond. Ik dacht na over dat ik het niet leuk vond, die drukte. En ik bedacht wel vier scenario’s voor de komende dagen en wie ik zou teleurstellen. Ik dacht niet aan mezelf. En toen kon ik niet meer stoppen met denken.  

’s Nachts is alles anders. Dingen lijken zwaarder, dat weet iedereen. Ademhalingsoefeningen, meditaties, het lichaam voelen, in het hier en nu komen, soms werken deze technieken ’s nachts niet meer. Het voelt alsof je wordt overgenomen door die stroom aan gedachten die je de baas worden, die je stress bezorgen, die helemaal geen baat hebben bij jouw nachtrust of vredigheid, alleen maar willen voort denderen. En het enige dat jij wilt is slapen, je geen zorgen maken, rust. Want het is al zo druk. En tóch kan denken dan helpen. Wanneer het hoofd toch aan staat en het stoppen niet lukt, maak er dan maar gebruik van. Bedenk dat je denkt, bedenk dat je je zorgen maakt, bedenk dat je wilt slapen en bedenk dat deze gedachten niet van jou zijn. Neem afstand van je gedachten en bekijk ze, als een liefdevolle ouder. Bedenk dat er naast je gedachten ook je voeten zijn, je benen, je handen en je armen. Bedenk dat er twee niveaus van denken zijn, het denken van de mind, die aangestuurd wordt door je superego en die je wakker houdt. Dit superego grijpt je bij je lurven op het moment dat je kwetsbaarder bent, vermoeider. Het andere niveau van denken ben jij, die dit herkent en erkent. En die weet dat het altijd weer stopt en dat je echt op een bepaald moment weer in slaap zal vallen. En dat het in de ochtend allemaal best weer meevalt. Zet dát denken aan en ben lief voor jezelf.  

Silvia van der Cammen, persoonlijk leiderschapscoaching